Yessss, het gaat langzaam maar ik heb weer 'n 6 van zestig in m'n gewicht. Ruim vijf jaar geleden gestopt met roken en in no time was er 12 kilo bij. En nu met het goede leven in Almere bij George was ik inmiddels 74 kilo geworden. Grrrr. Ik ben in januari begonnen met Weight Care en het werkt, al gaat het langzaam. Maar dat vind ik niet erg. Vanmorgen op de weegschaal kwam er weer 'n 6 in beeld. Om precies te zijn, 69,6 kilo. Heerlijk. Dus ik ga gewoon nog ff door.

Maar dit weekend ga ik ff zondigen, want onze Yves wordt morgen 3 jaar. En dat gaan we zaterdag vieren, op de verjaardag van z'n mamma. Morgen gaat hij gewoon naar de creche. Dan gaan ze met de kindertjes naar het theater. 'n Voorstelling van drie kwartier. Hoe leuk is dat?

Hij is al helemaal vol van z'n feestje. Hij heeft met mamma slingers, ballonnen en vlaggetjes gekocht. En oma, we gaan ook nog taart kopen. Dus dit wordt weer 'n leuk weekend, want zondag komen ze ook weer naar ons tot maandag.

Maar ondanks al het leuke ben ik toch erg onder de indruk van het ongeluk in Zwitserland met de schoolkinderen. Je kind zal maar in die bus gezeten hebben. VRESELIJK. Hoe moet je hier als ouders mee om gaan? Verschrikkelijk moeilijk.

Ik wil dan ook hier 'n kaarsje aansteken voor alle slachtoffers en hun familie.

 

                     

 

Ik hoop dat ze de kracht krijgen om dit te verwerken.

Afgelopen weekend waren Yves en Solène zo als gewoonlijk bij ons. Ze hebben heerlijk gespeeld en gegeten. Lekker naar bed, 'n verhaaltje voor gelezen voor Yves. Helemaal goed. Solène kwam die nacht om 4 uur. Ze vond het wel genoeg, zo. Opa erheen en speentje er in gedaan en ze is toch weer gaan slapen. Toen begon ze om 7.30 uur. Ff laten gaan maar ze bleef door dreinen. Bij ons in bed gehaald met de intentie om nog ff te slapen. Niets van dat alles. Daar had ze geen interesse meer in. Yves hoorden we nog steeds niet. Dus ff boven gaan kijken. Normaal als ik boven kom bij hem ligt hij helemaal verstopt onder z'n dekbed. "Oh Yves is weg. Die ligt zeker onder z'n bed" roep ik dan. Boe, oma. Zo komt hij onder z'n dekbed vandaan. "Ben jij je nu 'n hoedje geschrokken, oma." Nou Yves, dat kun je wel zeggen. Maar deze ochtend alleen 'n lauwe reaktie van "Hay oma". Lag hij in z'n eigen braaksel. Dan breekt m'n hart. Hem meegenomen en lekker opgefrist. "Mag ik nu in het opa/omabed?" Ja, natuurlijk, lieverd. Maar niks spelen wat hij altijd doet. Hebben de temp bij hem opgenomen, bleek hij 39.7 te hebben. En rare vlekken in z'n gezichtje. De hele dag heeft hij 'n beetje op de bank gelegen met 'n dekentje en dan weer bij opa, en dan weer bij oma gehangen.

s'Morgens rond half tien belt mama altijd om te vragen of ze lekker geslapen hebben en of alles goed is. Die ging dus ook niet lekker op het werk toen ze dit hoorden. Op 'n gegeven moment wilden Yves alleen maar mamma. Die is vroeger naar huis gekomen.

Vandaag is ze met Yves naar de dokter geweest en blijkt hij roodvonk te hebben. Ze heeft 'n antibioticakuur van drie dagen gekregen en dan moet het over zijn. We hopen het.